خطی نوشت که صد بار كاخ غم لرزید                     ز داغ این غم بســیار محــتشم لرزید

                                           دوباره رخصت پیکار بر قلـــم دادند

                                          به من اجازه  به امضای محتشم دادند

مرکب از دل تنگ دوات جاری بود                         برای هر ورق این شام ، روز کاری بود

ز عمق جان قلم بس فغان و زاری بود                   گمان کنم به سرش قصد سر سپاری بود

                                              سوار بر تن یک واژه پر کشیدم باز

                                                به کربلا که رسیديم قصه شد آغاز

  تن فرات ز آب زلال در تب بود                            زیاد بود ولیکن برای مرکب بود

به چشم کور دلان عدل ظهر چون شب بود                 غمی نبود، که عباس پیش زینب بود

                                     ولی حساب عطش بود و کودکی بی جان

                                      نگاه سرد پراز خواهش لبی سوزان ...

                                                     ***

در این میانه جوانی ز خیمه بیرون شد                  به جای مادرش این بار عمه مجنون  شد

دو چشم عشق از این ماجرا پر از خون شد           جهان ز طرز نگاه پدر دگرگون شد...

                                                    ***

                                        به لب نگین پدر بر گرفت و رفت که رفت

                                      سپس دو بوسه ز اصغر گرفت و رفت که رفت

خطاب کرد به لشکر خیالتان خام است                     که زندگانیتان جمله رو به اتمام است

ولی به چشم خودش دید بسته در دام است       دمی که گفت به لشکر مرا(علی) نام است

                                             دوباره نقل غلاف و حمایت از دین بود

                                            زمان عقده گشائی ز جنگ صفین بود ...

رسید بر سر بالین اکبر و آنگاه                                نهاد لب به لب یاس پرپر و آنگاه

برون خیمه زنی خاک بر سر و آنگاه                        صدای فتح و من الله لشکر و آنگاه...

                                           فرات را عرق شرم ، پر تلاطم کرد

                                      صدای هلهله را در خودش کمی گم کرد...

                                                        ***

گذشت و دخترکی را عطش ز پا انداخت                   وخوب موهبتی در دلش خدا انداخت

به گریه مشک جدا و تنی جدا انداخت                     شرر به غیرت ساقی کر بلا انداخت ...

                                                        ***

                                      دمی گذشت و قدی خم شدو عمود افتاد

                                      چه زود پرچم عشقی که مانده بود افتاد

                                                       ***

تمام خیمه ز ته ماند مشک او تر شد                         حسین بود که یکباره بی برادر شد

برای جنگ مهیا علی اصغر شد                                به روی دست پدر با عدو برابر شد

                                         "حسین دست غریبی به روی زانو زد"

                                        "برای جرعه ی آبی به حرمله رو زد"(۱)

کسی زرنگی خود را تمام کردو تمام                             بدل طلوع امیدی به شام کردو تمام

ز ضرب تیر غمی را مدام کردو تمام                         رها چو چله به سوی امام کردو تمام ...

                                           چکید خون علی روی دامن خورشید

                                            کباب شد دل مولا، ولی علی  خندبد

سپس ز خیمه ی شه ناله و فغان برخواست                 فغان و گریه ز قبر پیمبران بر خواست

 نوای العطش از نای ماهیان برخواست               صدای هروله از عرش و عرشیان برخواست

                                                  دگر مپرس کجا نیزه ها فرود آمد

                                                   چرا ز خیمه ی سجاد بوی دود آمد

                                                      ***

 غروب غرقه به خون شد، دل غروب شکست     دمی که سینه ی آن کاشف الکروب شکست

شکست چوب به لب های او و خوب شکست     چگونه زد مگر آن بی حیا، که چوب شکست

                                                   ***

                                      خلاصه شاعر بیچاره از نفس افتادد

                                      حديثه كنج غزل، گوشه ی قفس افتاد

(۱) تضمين